Enkelte hendingar frå krigen kan aldri viskast ut. Åtte personar fortel om sterke personlege minne frå krigen.
Enkelte hendingar frå krigen kan aldri viskast ut. Åtte personar fortel om sterke personlege minne frå krigen.

Fekk dødsmeldinga først eit halvår etter at broren var død

Det er nå 80 år sidan krigen kom til Noreg. I Vestavind denne veka kan du lesa åtte små historier der eldre minnast ting dei opplevde under andre verdskrig. Historiene byggjer på lengre intervju, gjort i 2018 og 2019, i samband med vår faste spalte «Våre liv».

Anna Lilleskog (f. Rossehaug) var åtte år då tyske styrkar angreip Noreg. For sjøfolk innebar krigen at dei måtte leva i konstant fare, familien Rossehaug hadde to søner på havet, Kristian og Johan. I januar 1942 omkom Kristian, berre 23 år gamal, men meldinga om dødsfallet nådde ikkje familien før eit halvår seinare.

Kristian var først på ein Utsira-båt som gjekk på Kina og Japan, men då sjansen baud seg for at han kunne koma til Amerika mønstra han på D/S «Belize» som fyrbøtar. Utanfor St. Jones i Canada blei båten torpedert. Alle omkom.

– Det var kyrkjetenar Tobias Sveen som kom med dødsbodskapen, sendt av Olav Lauvås som var prest i Sveio på den tida. Det var St. Hans, og det hadde vore misjonsfest i Sveio. Då eg kom heim den kvelden blei eg fortald kva som hadde skjedd. Eg hugsar bror min Ingebrigt låg strekk ut på benken i stova då eg kom heim, det var hans måte å sørgja på, fortel Anna.

Ho er takksam for at Kristian og dei 11 andre krigsseglarane frå Sveio, fekk eit verdig minne etter seg. Minnestøtta ved Sveio kyrkje blei reist i 1946.