Mista sonen i Sleipner-ulukka

– AV OG TIL følast det som om det skjedde i går, andre gonger er det lenge sidan, fortel Tove Følid. Ho opplevde å mista sitt einaste born, Wim, då hurtigbåten Sleipner forliste.

16 menneske omkom den mørke novemberkvelden i 1999. Wim blei funnen av fartøyet MS «Risøy», den 15. mars 2000, altså nær fire månader etter ulukka.

– Eg forlangte å få sjå sonen min. Først køyrde me i bilkortesje bak bårebilen frå Haugesund til Haukeland sjukehus. Han låg i ei kiste, tildekka, og berre kraniet var synleg. Eg fekk klappa han på panna og ta eit endeleg farvel. Det høyrer også med til historia at Wim hadde «boots» på beina, slik at føtene hans var heilt fine. Eg kjende dei att med ein gong, fortel Følid.

FØLID HAR VORE leiar for støttegruppa etter Sleipner-ulukka i 17 av dei 20 åra som gruppa har eksistert. Gruppa blei oppretta for dei overlevande, etterlatne og redningsmannskap.

Første minnemarkering var i 2000, då namneplaketten blei avduka. Året etter blei minnesmerket avduka. Deretter har det vore markeringar for kvart femte år. Denne veka var det 20-års markering.

– Det er godt å koma saman, men også litt vondt. Trøysta er at alle i gruppa veit korleis du har det, fastslår Følid.

Det var ho som tok initiativ til innsamlinga for å få opp minnesmerket ved Ryvarden. Ho tok også initiativ til ei innsamling då ho fekk beskjed frå politiet at søket blei avslutta grunna dårleg vêr. Ho sende ut faks til bedrifter langs heile seglingsruta med spørsmål om dei kunne bidra med pengar til søket. Responsen let ikkje venta på seg, og innan eitt år etter ulukka var alle dei omkomne funnen.

– Det mest fantastiske var to søstrer som dreiv ei liten butikk og som sende 50 kroner. Dei hadde sikkert ikkje råd til meir, men dei støtta likevel. Det var rørande.

HO FØLGDE RETTSAKA på Stord, og er oppteken av at ansvaret for ulukka blir plassert.

– Kapteinen var skuldig, men han var ikkje åleine. Eg meiner Sjøfartsdirektoratet først og fremst burde blitt straffa, fordi det var derifrå ballen byrja å rulla. Båten skulle aldri vore godkjent. Og leiinga i reiarlaget Hardanger Sunnhordland Dampskipsselskap (HSD), som eigde og dreiv hurtigbåten, hadde ikkje lært opp folka sine skikkeleg. Det var også manglar på tryggleiksutstyret om bord, fastslår Følid.

– KORLEIS VAR LIVET ditt før du mista sonen din?

– Eg hadde det fint på alle måtar, eg var nettopp blir farmor og hadde ein interessant jobb som forskingsteknikarar ved UiB på Haukeland.

– Og no?

– Det er tomt. Alle er borte. For tre år sidan mista eg barnebarnet mitt, Thea, dottera til Wim. Også mor til Thea, kjærasten til Wim, har mista livet. Begge gjekk bort på tragisk vis. Lyspunktet er eit bonusbarnebarn, han er ikkje min, men han kallar meg bestemor. Eg har også ei søster i nabolaget, fortel Følid.

Den tøffe kvinna har opplevd meir enn dei fleste, også når det gjeld eiga helse.

– Eg var i jobb fram til 2005, då fekk eg brystkreft. Eg måtte ha cellegift og stråling og med medisinane forsvann konsentrasjonen og hukommelsen, og eg måtte til slutt gje slipp på jobben min.  Men eg maktar framleis leiarrolla i støttegruppa. Det held meg oppe, seier ho.

NO BER FØLID på vegne av støttegruppa om ei statleg undersøking av seinskadar for overlevande og redningsmannskap etter Sleipner-ulukka. Ho veit det er mange som lir.

– Eg hadde håp om å få gjennomført ei slik undersøking. Eg var komen så langt at eg hadde fått tak i alt personell som trongst til å gjennomføra undersøkinga, og var på møte med Helse og Sosialdepartementet i Oslo, men nei, me fekk avslag, dei hadde ikkje midlar til å gjennomføra dette, avsluttar Følid, som ikkje har tenkt å gje opp det ho meiner er ei viktig sak.